Ο μέγας αμφιλεγόμενος της ιστορίας ηγεμών φιλόσοφος της Νεοπλατωνικής σχολής της Ελληνικής κοσμοθεάσεως Ιουλιανός, ετέθη υπό των δολοφόνων του ως σύμβολο οριστικής καθυπόταξης του Ελληνικού φρονήματος ανά τους αιώνες. Πλην οι αιώνες δεν ξέχασαν την Ελληνική καταγωγή της σκέψης, όπως αυτή παρεδόθη κατά την κλασική αρχαιότητα στον άνθρωπο, και στεφάνωσαν τον ήρωα με αμάραντο δόξης στεφάνι, που συμβολίζει την αθανασία του Ελληνικού πνεύματος.
Η ανίκητη στρατιωτική δύναμη των Ελλήνων είχε ήδη τρωθεί μετά την οριστική ρήξη των αντιπάλων του Πελοποννησιακού πολέμου που υποτίμησαν την Περσική διαβολή. Οι βάρβαρες φυλές ήλπιζαν τώρα ότι θα μπορούσαν να διαφεντεύουν, ότι στο παρελθόν δεν ήταν ικανές να αγγίξουν: το Ελλάνιον φως. Είναι λάθος όμως να νομίζουμε ότι ήθελαν να το σβήσουν, διότι ήδη γνώριζαν την αθάνατη ουσία του.
Η Αθήνα της δεύτερης επαίσχυντης γι αυτήν συμμαχίας, στην οποία εσύρθη εξαιτίας των αγιάτρευτων πληγών της, εξακολουθούσε να τιμάται σαν σταυροδρόμι και αγορά των πνευματικών ανταλλαγών της σοφίας των Ελλήνων. Δεν θεωρούσε όμως τον εαυτό της ικανό να διαφυλάξει την θεία αυτή Εστία του πνεύματος, αμόλυντη από τις βαρβαρικές επιβουλές, τιμώντας την πλέον με τους απαράμιλλους νόμους της και την ευταξία των πολιτών της. Άλλοι ισχυροί Έλληνες και ελληνίζοντες για αρκετούς αιώνες μέχρι την δολοφονία του Ιουλιανού, φιλοδόξησαν να αναλάβουν αυτό το μεγαλειώδες έργο κατορθώνοντας απλά να αναπαλαιώνουν ότι οι Έλληνες σοφοί έχτισαν τέλεια, δημιουργώντας με ότι καλύτερο υπήρχε στον Ελληνικό κόσμο την Ακρόπολη του πνεύματος, τον Παρθενώνα της ψυχής τους.
Μέσα σε αυτήν την επώδυνη συντέλεια που σαν το παλιρροϊκό κύμα που κτύπησε εκείνη ακριβώς την εποχή την Αχαϊκή, έπληξε την Αττική χώρα, οι δυο τελευταίου σοφοί της εποχής των ανυπέρβλητων γιγάντων του πνεύματος, που μόνο ερμηνείες της σκέψεις τους μπορεί να τολμά η ανθρωπότητα, για να ανακαλύψει τα μαθηματικά, την φυσική την ιατρική και τις άλλες επιστήμες που θεραπεύουν τους ανθρώπους, απεφάσισαν να δημοσιοποιήσουν την σκέψη των σοφών, μιας και το λίκνο της δεν θα εύρισκε πλέον εσαεί την θαλπωρή σε τούτον τον δοξασμένο από τους πνευματικούς ανθρώπους τόπο, ελπίζοντας ότι κάπου της γης, θα βρίσκει αυτούς που της αξίζουν.
Μεγάλε Ιουλιανέ! Σίγουρα αν παρατεινόταν η ηγεμονία σου θα ζούσε περισσότερο και η Αθήνα.
Όμως το τόλμημα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα απεδείχθη πως ήταν αναγκαίο. Σήμερα μετά από δυόμιση χιλιετίες, γνωρίζουμε πλέον καλά πως διεσύρθη, κατεσπαταλήθη, μολύνθηκε και διεστράφη το πνεύμα των Ελλήνων σοφών, σαν εμπόρευμα των ανήθικων κερδοσκόπων και των φανατικών δογματολάγνων υποχείριών τους.
Σήμερα τα βιβλία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη είναι δυνατόν να μελετηθούν σε μια ευρύτερη δημοκρατική κοινωνία και να συζητηθούν οι ιδέες τους όπως τότε στις αγορές της Αθήνας και των άλλων Ελληνικών πόλεων. Δεν ζητούν τον σοφότατο και το άριστο της κλειστής κοινωνίας, αλλά τον ελεύθερο άνθρωπο με το αγαθό πνεύμα. Γιατί αυτός είναι ικανός περισσότερο όλων να κατανοήσει, ότι απλά πρέπει να κατανοηθεί, χωρίς περιπλοκές και αλλοιώσεις που στοχεύουν εξυπηρέτηση φαύλου κράτους, με σκοταδιστική παιδεία καθώς και επιταγές βαρβάρων που νέμονται τις πνευματικές αξίες για να στολίσουν την μιλιταριστική τους βαρβαρότητα.
Σήμερα είναι ανάγκη πλέον να αγγίξουμε την σοφία των Ελλήνων που μας ακολουθεί παράλληλα στην πορεία μας στον ιστορικό χρόνο, χωρίς να χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω. Γιατί σ’ αυτήν βρίσκεται το νήμα του ανθρώπινου πολιτισμού, που στις μέρες μας φαίνεται ότι πάλι χάσαμε.
Και ιδιαίτερη ευθύνη βαρύνει, όσους γνωρίζουν Ελληνικά.
Και ιδιαίτερη ευθύνη βαρύνει, όσους γνωρίζουν Ελληνικά.
